منابع ابر

جز سرور، ابر آریانت منابع دیگری هم دارد که هر کدام صفحه‌ی خودش را در منوی ابر دارد. این صفحه ساخت، اتصال، ویرایش و حذف هر یک را قدم‌به‌قدم توضیح می‌دهد. برای ساخت و مدیریت خود سرور، ابر آریانت را ببینید.

کارهای مشترک همه‌ی منابع

• ساخت: در صفحه‌ی فهرست هر منبع، دکمه‌ی «… جدید» را بزنید (یا از دکمه‌ی «ساخت» در نوار بالا). صفحه‌ی ساخت بخش‌های شماره‌دار دارد و کادر خلاصه کنار صفحه انتخاب‌ها و هزینه را نشان می‌دهد. دکمه‌ی ساخت پایین همین کادر است.
• نام: فقط حروف انگلیسی، عدد، نقطه و خط تیره؛ تا ۶۳ حرف، با حرف یا عدد شروع و تمام شود.
• برچسب‌ها: جفت‌های کلید و مقدار مثل env=prod برای دسته‌بندی و جستجو.
• پروژه: هر منبع در یک پروژه ساخته می‌شود. بعداً در صفحه‌ی منبع با «انتقال به پروژهٔ دیگر» جابه‌جایش کنید. فقط همان منبع منتقل می‌شود و هزینه‌اش از همان لحظه به پروژه‌ی جدید نسبت داده می‌شود.
• محافظت از حذف: تا وقتی روشن است، منبع نه از پنل و نه از API حذف نمی‌شود.
• حذف: دکمه‌ی حذف شما را به صفحه‌ی حذف می‌برد. آنجا خلاصه‌ی منبع و پیامد حذف نوشته شده است. نام منبع را وارد کنید و «حذف برای همیشه» را بزنید. اگر چیزی جلوی حذف را بگیرد (مثلاً محافظت از حذف یا اتصال به سرور)، همان‌جا نوشته می‌شود.
• فعالیت‌ها: هر منبع زبانه یا بخش «فعالیت‌ها» دارد که همه‌ی عملیات آن را نشان می‌دهد.

نکته

هزینه‌ها ساعتی از کیف پول کسر می‌شوند و مبلغ ماهانه بر پایه‌ی ۷۳۰ ساعت است. قیمت دقیق هر منبع در صفحه‌ی ساخت آن، برای همان دیتاسنتر، نوشته می‌شود.

لود بالانسر

لود بالانسر یک آدرس ثابت به شما می‌دهد و درخواست‌های کاربران را بین چند سرور پخش می‌کند. سرورهای از کار افتاده را با بررسی سلامت خودش تشخیص می‌دهد و تا سالم نشوند ترافیکی به آن‌ها نمی‌فرستد. پس با خاموش شدن یک سرور، سایت از دسترس خارج نمی‌شود.

چه وقت؟ وقتی یک سایت یا سرویس روی چند سرور اجرا می‌شود، وقتی می‌خواهید سرورها را بدون قطعی عوض یا به‌روزرسانی کنید، یا برای پخش بار یک سرویس داخلی (مثلاً پایگاه داده) بین چند سرور در شبکه‌ی خصوصی.

ساخت لود بالانسر

«شبکه ← لود بالانسرها» را باز کنید و «لود بالانسر جدید» را بزنید.

1. دیتاسنتر: لود بالانسر فقط به سرورها و شبکه‌های همین دیتاسنتر وصل می‌شود.
2. نوع لود بالانسر: روی کارت هر نوع سقف آن («تا … سرویس»، «تا … هدف» و «… اتصال همزمان در هر سرویس») و قیمت ماهانه و ساعتی نوشته شده است. نوعی که در آن دیتاسنتر عرضه نمی‌شود با «در این دیتاسنتر عرضه نمی‌شود» غیرفعال است.
3. نام: برای شناختن لود بالانسر در فهرست.
4. پروژه
5. الگوریتم توزیع بار:
   • «چرخشی (Round Robin)»: درخواست‌ها به نوبت بین همه‌ی اهداف سالم پخش می‌شوند؛ برای اهدافی با توان یکسان.
   • «کمترین اتصال (Least Connections)»: هر اتصال تازه به هدفی می‌رود که کمترین اتصال باز را دارد؛ برای درخواست‌های طولانی یا ناهمگون.
6. شبکه:
   • «رابط عمومی (آدرس IPv4/IPv6 اینترنتی)»: روشن یعنی کاربران از اینترنت به آدرس عمومی لود بالانسر وصل می‌شوند. خاموش یعنی لود بالانسر فقط یک آدرس داخل شبکه‌ی خصوصی می‌گیرد و از اینترنت در دسترس نیست.
   • «شبکهٔ خصوصی»: با رابط عمومی اختیاری و بدون آن الزامی است. با شبکه، لود بالانسر سرورها را با آدرس خصوصی‌شان می‌بیند و ترافیک داخلی از اینترنت نمی‌گذرد.
7. سرویس‌ها: «افزودن سرویس» را بزنید (جزئیات در سرویس‌ها و بررسی سلامت). بدون سرویس، لود بالانسر ترافیکی عبور نمی‌دهد.
8. اهداف (اختیاری):
   • «سرورهای ابری»: سرورهای همین حساب در همین دیتاسنتر.
   • «رسیدن به سرورها با آدرس خصوصی»: سرورها باید به شبکه‌ی خصوصی انتخاب‌شده وصل باشند.
   • «آدرس‌های IP عمومی» (فقط با رابط عمومی): برای سرورهای بیرون از این دیتاسنتر؛ هر آدرس را تایپ کنید و Enter بزنید.
9. برچسب‌ها (اختیاری)

کادر خلاصهٔ سفارش دیتاسنتر، نوع، دسترسی، تعداد سرویس‌ها و اهداف و «هزینهٔ ماهانه» و «هزینهٔ ساعتی» را نشان می‌دهد. «ساخت لود بالانسر» را بزنید. ساخت چند دقیقه طول می‌کشد و در این مدت می‌توانید صفحه را ببندید.

توجه

«رابط عمومی» پس از ساخت تغییر نمی‌کند. لود بالانسری که بدون رابط عمومی ساخته شود، همیشه فقط داخلی می‌ماند.

سرویس‌ها و بررسی سلامت

هر سرویس یک پورت روی لود بالانسر است که به پورتی روی سرورهای هدف فرستاده می‌شود. پنجره‌ی «افزودن سرویس» سه بخش دارد.

پروتکل و پورت‌ها

فیلد	توضیح
پروتکل	«TCP»: هر پروتکلی روی TCP (پایگاه داده، SSH، ایمیل و…)؛ لود بالانسر محتوا را نمی‌خواند. «HTTP»: وب بدون رمزنگاری، با چسبندگی نشست با کوکی و بررسی سلامت HTTP. «HTTPS (عبور TLS)»: ترافیک رمزنگاری‌شده بدون باز شدن به سرورها می‌رسد.
پورت ورودی	پورتی که کاربران روی آدرس لود بالانسر به آن وصل می‌شوند (۱ تا ۶۵۵۳۵). دو سرویس نمی‌توانند یک پورت ورودی داشته باشند.
پورت مقصد	پورتی که برنامه روی سرورهای هدف به آن گوش می‌دهد.
پروتکل PROXY	فقط برای TCP و HTTPS. آدرس واقعی کاربر را در ابتدای اتصال به سرور می‌فرستد. فقط وقتی روشن کنید که برنامه (مثلاً nginx با proxy_protocol) آن را می‌فهمد؛ وگرنه اتصال‌ها خراب می‌شوند.

نشست و تغییر مسیر (برای HTTP و HTTPS)

• «چسبندگی نشست (Sticky Sessions)»: هر کاربر به همان سروری برمی‌گردد که اول رفته بود. در HTTP با کوکی است و در HTTPS، چون محتوا رمزنگاری‌شده است، بر اساس آدرس IP کاربر.
• «نام کوکی برنامه (اختیاری)» (فقط HTTP با چسبندگی روشن): اگر خالی بماند لود بالانسر کوکی خودش را می‌گذارد؛ اگر نام کوکی نشست برنامه‌تان (مثلاً PHPSESSID) را بنویسید، چسبندگی بر اساس همان کوکی است. مدت اعتبار کوکی قابل تنظیم نیست.
• «تغییر مسیر HTTP به HTTPS» (فقط HTTPS): درخواست‌های بدون رمزنگاری روی پورت ۸۰ با کد ۳۰۱ به نشانی HTTPS فرستاده می‌شوند. «دامنهٔ سایت» را وارد کنید (مثلاً example.com). پورت ۸۰ برای این کار گرفته می‌شود و یک سرویس از سقف نوع لود بالانسر حساب می‌شود.

یادداشت

لود بالانسر گواهی TLS را باز نمی‌کند (TLS Passthrough). گواهی روی خود سرورهای هدف نصب می‌ماند و نصب گواهی روی لود بالانسر پشتیبانی نمی‌شود.

بررسی سلامت

فیلد	پیش‌فرض	توضیح
روش بررسی	HTTP برای سرویس HTTP، وگرنه TCP	«TCP (باز بودن پورت)» یا «HTTP (پاسخ صفحه)»
پورت بررسی	پورت مقصد	خالی یعنی همان پورت مقصد.
فاصلهٔ بررسی (ثانیه)	۱۵	بین ۳ تا ۳۰۰
مهلت پاسخ (ثانیه)	۱۰	دست‌کم ۱ و نه بیشتر از فاصله‌ی بررسی
تعداد تلاش	۳	۱ تا ۱۰؛ چند پاسخ ناموفق پشت‌سرهم تا سرور ناسالم شمرده شود.

برای روش HTTP این فیلدها هم هست:

• «مسیر»: با / شروع شود و فاصله نداشته باشد؛ پیش‌فرض /.
• «دامنه (Host) - اختیاری»: مثلاً example.com.
• «کدهای وضعیت قابل قبول»: سه رقم مثل 200 یا یک کلاس مثل 2??؛ پیش‌فرض 2??, 3??. کلاس‌ها را فقط پشت‌سرهم ترکیب کنید (2?? و 3??) یا فقط کدهای تکی بنویسید.
• «بررسی روی HTTPS»: درخواست بررسی با TLS فرستاده می‌شود و گواهی سرور اعتبارسنجی نمی‌شود.

«افزودن سرویس» (یا هنگام ویرایش «ذخیرهٔ سرویس») را بزنید.

توجه

فایروال سرورهای هدف باید اجازه‌ی اتصال لود بالانسر به پورت مقصد و پورت بررسی سلامت را بدهد؛ وگرنه هدف «ناسالم» می‌ماند و ترافیکی نمی‌گیرد.

صفحه‌ی لود بالانسر

با کلیک روی لود بالانسر در فهرست، صفحه‌ی آن باز می‌شود. بالای صفحه نام (با دکمه‌ی تغییر نام)، وضعیت، نوع، پروژه، دیتاسنتر، IPv4، IPv6، آدرس خصوصی و تعداد سرویس و هدف است.

بخش	کار
نمای کلی	آدرس‌ها و شناسه، «سلامت اهداف» (سالم، ناسالم، نامشخص برای هر سرویس)، اتصال یا جدا کردن شبکه‌ی خصوصی و پیکربندی (نوع، الگوریتم، هزینه، محافظت از حذف، برچسب‌ها)
سرویس‌ها	افزودن، ویرایش و حذف سرویس‌ها؛ تغییر الگوریتم با «اعمال الگوریتم»
اهداف	جدول اهداف با آدرس و سلامت هر پورت؛ «افزودن هدف»، حذف هدف و «بررسی دوباره»
تغییر نوع	مقایسه‌ی سقف‌ها و هزینه و تغییر به نوع دیگر
تنظیمات	نام، محافظت از حذف، برچسب‌ها و «حذف لود بالانسر»
فعالیت‌ها	همه‌ی عملیات انجام‌شده

برای وصل کردن دامنه، در DNS آن یک رکورد A به IPv4 لود بالانسر (و در صورت تمایل یک رکورد AAAA به IPv6 آن) بسازید.

افزودن و حذف هدف

در بخش «اهداف»، «افزودن هدف» را بزنید و یکی از سه نوع را انتخاب کنید:

• «سرور ابری»: یکی از سرورهای همین حساب در همین دیتاسنتر.
• «انتخابگر برچسب»: همه‌ی سرورهای همین دیتاسنتر که برچسب‌هایشان با انتخابگر جور است هدف می‌شوند و سرورهای تازه با همین برچسب خودکار اضافه می‌شوند. شکل: env=prod,tier!=db,web,!legacy.
• «آدرس IP» (فقط با رابط عمومی): یک IPv4 یا IPv6 عمومی، مثلاً سروری بیرون از این دیتاسنتر. آدرس‌های خصوصی و رزروشده پذیرفته نمی‌شوند.

برای سرور و انتخابگر برچسب، «استفاده از آدرس خصوصی» را روشن کنید تا ترافیک از شبکه‌ی خصوصی لود بالانسر به سرور برسد؛ سرور باید به همان شبکه وصل باشد. اگر لود بالانسر هنوز شبکه ندارد، ابتدا در «نمای کلی» آن را به یک شبکه‌ی خصوصی وصل کنید. لود بالانسر بدون رابط عمومی سرورها را فقط از راه شبکه‌ی خصوصی می‌بیند.

برای حذف هدف، دکمه‌ی حذف ردیف آن را بزنید و تأیید کنید. سرور هدف حذف نمی‌شود؛ فقط دیگر ترافیکی به آن فرستاده نمی‌شود.

تغییر نوع

در «تغییر نوع» نوع جدید را انتخاب کنید. جدول «مقایسه» سقف سرویس‌ها، اهداف، اتصال همزمان و هزینه‌ی ماهانه‌ی دو نوع و افزایش یا کاهش هزینه را نشان می‌دهد. «تغییر به …» را بزنید. آدرس‌ها ثابت می‌مانند و هزینه‌ی جدید از ساعت بعد محاسبه می‌شود.

توجه

هنگام اعمال تغییر نوع ممکن است اتصال‌های باز برای چند ثانیه قطع شوند. اگر سرویس‌ها یا اهداف فعلی در نوع کوچک‌تر جا نشوند، ابتدا تعدادی را حذف کنید.

حذف لود بالانسر

در «تنظیمات»، «حذف لود بالانسر» را بزنید، نام را وارد کنید و «حذف برای همیشه» را بزنید. اگر محافظت از حذف روشن است، ابتدا خاموشش کنید.

اخطار

با حذف، آدرس‌های لود بالانسر آزاد می‌شوند و دیگر ترافیکی به اهداف نمی‌رسد. سرورهای هدف حذف نمی‌شوند. هزینه از ساعت بعد متوقف می‌شود.

هزینه و محدودیت

هزینه بر اساس نوع لود بالانسر و ساعتی است و از زمانی که لود بالانسر آماده شود محاسبه می‌شود؛ اگر ساخت ناموفق باشد، هزینه‌ای کسر نمی‌شود. سقف سرویس‌ها، اهداف و اتصال‌های همزمان را نوع تعیین می‌کند؛ «تغییر مسیر HTTP به HTTPS» هم یک سرویس حساب می‌شود.

API و CLI

/load-balancers، POST /load-balancers/{id}/actions/{op} (سرویس‌ها، اهداف، نوع، الگوریتم، شبکه)، GET /load-balancers/{id}/health و GET /load-balancer-types؛ در CLI arianet cloud load-balancers. وب سرویس ابر، مرجع تعاملی و CLI را ببینید.

فایروال‌ها

فایروال ترافیک ورودی و خروجی سرورهای ابری را کنترل می‌کند. ترافیک ورودی‌ای که با هیچ قانونی جور نباشد مسدود می‌شود؛ ترافیک خروجی تا وقتی قانون خروجی ندارید آزاد است. فایروال روی کارت شبکه‌ی عمومی سرورها اعمال می‌شود و یک سرور می‌تواند چند فایروال داشته باشد.

چه وقت؟ برای هر سرور عمومی. فقط پورت‌ها و شبکه‌های لازم را باز بگذارید.

ساخت فایروال

«امنیت ← فایروال‌ها» را باز کنید و «فایروال جدید» را بزنید.

1. نام: «نام فایروال».
2. قوانین اولیه: یکی از الگوها را انتخاب کنید: «خالی» (همه چیز مسدود)، «وب (۸۰، ۴۴۳، SSH)»، «فقط SSH»، «SSH و Ping» یا «پایگاه داده (SSH، MySQL، PostgreSQL)». قوانین الگو برای همه‌ی آدرس‌ها باز است و بعداً در صفحه‌ی فایروال قابل تغییر است.
3. سرورها (اختیاری): سرورهایی که فایروال روی آن‌ها اعمال شود.
4. برچسب‌ها (اختیاری)

«ساخت فایروال» را بزنید. فایروال رایگان است.

قوانین

در صفحه‌ی فایروال، زبانه‌ی «قوانین» دو بخش «ورودی» و «خروجی» دارد. با «افزودن قانون» ردیف خالی یا با «قانون آماده» یک قانون رایج (SSH، HTTP، HTTPS، Ping، DNS، RDP، MySQL، PostgreSQL، همه‌ی پورت‌های TCP یا UDP) اضافه کنید. هر قانون این فیلدها را دارد:

فیلد	توضیح
پروتکل	TCP، UDP، ICMP، ESP یا GRE
پورت	فقط برای TCP و UDP؛ یک پورت (443) یا بازه (1000-2000)
شبکه‌های مبدأ / شبکه‌های مقصد	آدرس‌ها به شکل CIDR؛ هر کدام را تایپ کنید و Enter بزنید. آدرس تکی را با /32 (IPv4) یا /128 (IPv6) بنویسید. «همه IPv4» و «همه IPv6» یعنی 0.0.0.0/0 و ::/0.
توضیح	اختیاری

«ذخیره و اعمال قوانین» را بزنید؛ با «لغو تغییرات» به قوانین ذخیره‌شده برگردید. هر فایروال حداکثر ۵۰ قانون دارد.

توجه

اگر بخش «ورودی» خالی باشد، هیچ ترافیک ورودی‌ای مجاز نیست؛ حتی SSH. پیش از ذخیره مطمئن شوید پورت دسترسی خودتان باز است.

اعمال روی سرورها

در زبانه‌ی «سرورها»، سرورها را از فهرست انتخاب یا با دکمه‌ی حذف کنار هر کدام بردارید و «ذخیرهٔ سرورها» را بزنید. از صفحه‌ی سرور هم در زبانه‌ی «فایروال» این کار شدنی است.

ویرایش و حذف

نام را با دکمه‌ی تغییر نام کنار عنوان عوض کنید. زبانه‌ی «برچسب‌ها و محافظت» محافظت از حذف و برچسب‌ها را دارد. برای حذف، «حذف فایروال» را بزنید.

اخطار

فایروال حذف‌شده از همه‌ی سرورهایش برداشته می‌شود. سرورهایی که فایروال دیگری ندارند همه‌ی ترافیک ورودی را می‌پذیرند.

API و CLI

/firewalls (PUT /firewalls/{id} همه‌ی قوانین را جایگزین می‌کند)، PUT /firewalls/{id}/servers، POST /firewalls/{id}/actions/{op}؛ در CLI arianet cloud firewalls. وب سرویس ابر، مرجع تعاملی و CLI.

شبکه‌های خصوصی

شبکه‌ی خصوصی سرورهای یک دیتاسنتر را با آدرس‌های داخلی به هم وصل می‌کند. ترافیک آن از اینترنت نمی‌گذرد و رایگان است.

چه وقت؟ برای ارتباط سرور برنامه با پایگاه داده، سرورهای پشت لود بالانسر، یا سرورهایی که اصلاً نباید IP عمومی داشته باشند (با یک روتر به اینترنت می‌رسند).

ساخت شبکه

«شبکه ← شبکه‌های خصوصی» را باز کنید و «شبکهٔ جدید» را بزنید.

1. دیتاسنتر: فقط سرورهای همین دیتاسنتر به این شبکه وصل می‌شوند.
2. محدودهٔ آی‌پی: «محدودهٔ آی‌پی (CIDR)»، یک محدوده‌ی خصوصی بین /16 تا /28؛ پیش‌فرض‌های آماده 10.0.0.0/16، 172.16.0.0/16 و 192.168.0.0/24 است. با «زیرشبکهٔ اول فقط بخشی از محدوده باشد» زیرشبکه‌ی اول را کوچک‌تر بگیرید (مثلاً 10.0.1.0/24). زیر فیلد نوشته می‌شود جا برای چند سرور دارد.
3. نام، برچسب و پروژه

«ساخت شبکه» را بزنید.

توجه

محدوده‌ی آی‌پی بعداً تغییر نمی‌کند؛ جا برای رشد بگذارید. اولین آدرس هر زیرشبکه برای روتر رزرو است.

اتصال سرور

• هنگام ساخت سرور شبکه را در بخش شبکه انتخاب کنید.
• یا در صفحه‌ی شبکه، زبانه‌ی «سرورها»، «اتصال سرور» را بزنید. در پنجره‌ی «اتصال به شبکهٔ خصوصی» سرور، «زیرشبکه» (پیش‌فرض «خودکار (اولین زیرشبکه)») و «آدرس» («خودکار» یا «آدرس مشخص») را انتخاب کنید و «اتصال» را بزنید.

برای جدا کردن، در همان جدول «جدا کردن» را بزنید. سروری که بدون IP عمومی فقط روی همین شبکه است («شبکهٔ اصلی») جدا نمی‌شود.

زیرشبکه‌ها، مسیرها و روتر

صفحه‌ی شبکه این زبانه‌ها را دارد: «نمای کلی و زیرشبکه‌ها»، «سرورها»، «مسیرها»، «تنظیمات» و «فعالیت‌ها».

• زیرشبکه‌ها: زیرشبکه‌ی جدید را بنویسید و «افزودن زیرشبکه» را بزنید؛ باید داخل محدوده‌ی شبکه باشد، با زیرشبکه‌ی دیگری هم‌پوشانی نداشته باشد و بین /16 تا /29 باشد. زیرشبکه‌ای که سرور دارد یا تنها زیرشبکه است حذف نمی‌شود.
• مسیرهای ایستا: مسیرها از راه DHCP به همه‌ی سرورهای شبکه داده می‌شوند؛ ترافیک مقصد (مثلاً 192.168.100.0/24) به دروازه‌ای داخل شبکه (مثلاً یک سرور VPN با 10.0.0.5) فرستاده می‌شود. با «افزودن مسیر» تا ۳۲ مسیر بنویسید و ذخیره کنید.
• روتر و دسترسی به اینترنت: اگر شبکه روتر ندارد، سرورهای بدون IP عمومی آن به اینترنت دسترسی ندارند. «افزودن روتر» را بزنید.

حذف شبکه

در «تنظیمات»، «حذف شبکه» را بزنید. پیش از حذف، همه‌ی سرورها را جدا و روتر شبکه را حذف کنید؛ لود بالانسری که به این شبکه وصل است هم باید جدا یا حذف شود. با حذف، شبکه و همه‌ی زیرشبکه‌ها و مسیرهای آن حذف می‌شود.

API و CLI

/networks، POST /networks/{id}/subnets، DELETE /networks/{id}/subnets/{subnet}، PUT /networks/{id}/routes و برای اتصال سرور POST /servers/{id}/actions/attach_to_network؛ در CLI arianet cloud networks. وب سرویس ابر، مرجع تعاملی و CLI.

روترها

روتر (NAT Gateway) یک IP عمومی می‌گیرد و ترافیک خروجی سرورهای یک شبکه‌ی خصوصی را به اینترنت می‌برد. سرورهای بدون IP عمومی فقط از این راه به اینترنت می‌رسند، و فقط با روتر می‌توانند IP الاستیک بگیرند.

چه وقت؟ وقتی سرورها پشت شبکه‌ی خصوصی و بدون IP عمومی‌اند ولی باید بسته نصب کنند یا به سرویس‌های بیرونی وصل شوند.

ساخت روتر

«شبکه ← روترها» را باز کنید و «روتر جدید» را بزنید (یا در صفحه‌ی شبکه «افزودن روتر»).

1. شبکه: هر شبکه فقط یک روتر دارد؛ شبکه‌هایی که روتر دارند قابل انتخاب نیستند. زیر فیلد، آدرس روتر در هر زیرشبکه (دروازه‌ی آن) نوشته می‌شود.
2. نام، برچسب و پروژه: نام اختیاری است.

«ساخت روتر» را بزنید. هزینه‌ی روتر ساعتی است و در کادر خلاصه نوشته می‌شود.

صفحه‌ی روتر

زبانه‌ی «نمای کلی» مشخصات و IP عمومی روتر، «زیرشبکه‌های متصل» و «سرورهای وابسته به این روتر» را نشان می‌دهد. ترافیک خروجی همه‌ی سرورهای شبکه با IP روتر به اینترنت می‌رود؛ برای رساندن ترافیک ورودی به یک سرور خصوصی، به آن IP الاستیک بدهید. «تنظیمات» برچسب‌ها، محافظت از حذف و «حذف روتر» را دارد.

اخطار

پیش از حذف روتر، IPهای الاستیک سرورهای این شبکه را آزاد کنید. با حذف، سرورهای بدون IP عمومی در این شبکه دسترسی به اینترنت را از دست می‌دهند و IP عمومی روتر آزاد می‌شود.

API و CLI

/nat-gateways و /nat-gateways/{id}. وب سرویس ابر و مرجع تعاملی.

دیسک‌ها

دیسک (Volume) فضای ذخیره‌ی اضافه است که جدا از سرور می‌ماند و هر وقت بخواهید به یک سرور همان دیتاسنتر وصل می‌شود. با حذف سرور، دیسک جدا باقی می‌ماند.

چه وقت؟ برای داده‌هایی که باید از سرور مستقل بمانند (پایگاه داده، فایل‌های آپلودی، پشتیبان‌ها) یا وقتی فضای دیسک پلن کافی نیست.

ساخت دیسک

«ذخیره‌سازی ← دیسک‌ها» را باز کنید و «دیسک جدید» را بزنید.

1. دیتاسنتر: دیسک فقط به سرورهای همین دیتاسنتر وصل می‌شود.
2. اندازه: از ۱۰ تا ۱۰۲۴۰ گیگابایت، با گام ۱۰. دکمه‌های آماده (۱۰، ۵۰، ۱۰۰، ۲۵۰، ۵۰۰ و ۱۰۰۰ گیگابایت)، اسلایدر یا کادر عدد. هزینه‌ی ماهانه و ساعتی همان‌جا نوشته می‌شود.
3. اتصال و فایل‌سیستم: «سرور» اختیاری است (پیش‌فرض «بدون اتصال»). «فایل‌سیستم»: «ext4» (پیش‌فرض بیشتر توزیع‌ها)، «xfs» (فایل‌های بزرگ و پایگاه داده) یا «خودم فرمت می‌کنم».
4. نام، برچسب و پروژه: «نام دیسک».

«ساخت دیسک» را بزنید.

یادداشت

دیسک خام تحویل می‌شود و خودکار فرمت یا mount نمی‌شود. انتخاب فایل‌سیستم فقط دستورهای آماده را تعیین می‌کند. پس از اتصال، دستورهای فرمت و mount با دکمه‌ی کپی در صفحه‌ی دیسک (بخش «استفاده از دیسک داخل سرور») و زبانه‌ی دیسک‌های سرور نمایش داده می‌شوند.

اتصال و جدا کردن

• در صفحه‌ی دیسک، بخش «اتصال به سرور»، سرور را انتخاب کنید و «اتصال» را بزنید. پس از اتصال، «مسیر دیسک در سرور» و «شناسهٔ دیسک در سرور» نمایش داده می‌شود.
• از فهرست دیسک‌ها هم منوی هر ردیف «اتصال به سرور» و «جدا کردن از سرور» دارد.
• برای جدا کردن، «جدا کردن از سرور» را بزنید و تأیید کنید. داده‌های دیسک حفظ می‌شود.

توجه

پیش از جدا کردن، دیسک را داخل سرور unmount کنید (مثلاً sudo umount /mnt/data) تا داده‌ای نیمه‌کاره نماند.

افزایش حجم

در بخش «افزایش حجم» با دکمه‌های «+۱۰»، «+۵۰» و «+۱۰۰» گیگابایت، اسلایدر یا کادر عدد حجم جدید را بدهید. «هزینهٔ جدید» ماهانه و مقدار افزایش آن نوشته می‌شود. «افزایش حجم» را بزنید.

توجه

حجم دیسک فقط زیاد می‌شود و کوچک نمی‌شود. پس از افزایش، فایل‌سیستم را داخل سرور هم بزرگ کنید (دکمه‌ی «راهنما» دستورها را نشان می‌دهد).

ویرایش و حذف

نام را با دکمه‌ی تغییر نام عوض کنید. بخش «برچسب‌ها و محافظت» محافظت از حذف و برچسب‌ها را دارد. برای حذف، ابتدا دیسک را از سرور جدا و محافظت از حذف را خاموش کنید، سپس «حذف دیسک» را بزنید.

اخطار

با حذف دیسک، همه‌ی داده‌های آن برای همیشه از بین می‌رود.

هزینه

بر اساس حجم (هر گیگابایت)، ساعتی؛ چه به سرور وصل باشد چه نباشد. جمع حجم و هزینه‌ی ماهانه‌ی همه‌ی دیسک‌ها بالای فهرست نوشته می‌شود.

API و CLI

/volumes و POST /volumes/{id}/actions/{op} (attach، detach، resize)، GET /volume-prices؛ در CLI arianet cloud volumes. وب سرویس ابر، مرجع تعاملی و CLI.

آی‌پی شناور

آی‌پی شناور (Floating IP) یک آدرس عمومی اضافه و ثابت است که در چند ثانیه از یک سرور به سرور دیگر در همان دیتاسنتر منتقل می‌شود.

چه وقت؟ برای failover، جابه‌جایی سرور بدون تغییر DNS، یا چند سایت روی یک سرور.

ساخت

«شبکه ← آی‌پی‌های شناور» را باز کنید و «آی‌پی شناور جدید» را بزنید.

1. دیتاسنتر: آی‌پی فقط به سرورهای همین دیتاسنتر اختصاص می‌یابد.
2. نوع آدرس: IPv4 یا IPv6 (اگر دیتاسنتر IPv6 ارائه دهد).
3. اختصاص به سرور: اختیاری؛ فقط سرورهای دارای IP عمومی در همین دیتاسنتر. پیش‌فرض «بدون اختصاص».
4. نام، برچسب و پروژه: «نام» (اختیاری؛ خالی یعنی نام خودکار)، «توضیحات» (اختیاری)، برچسب‌ها و پروژه.

«ساخت آی‌پی شناور» را بزنید.

اختصاص، انتقال و آزاد کردن

در صفحه‌ی آی‌پی، بخش «اختصاص»، «اختصاص به سرور» (یا اگر به سروری وصل است «انتقال») را بزنید، سرور را انتخاب کنید و «اختصاص» را بزنید. با «آزاد کردن» آی‌پی از سرور جدا می‌شود. منوی هر ردیف در فهرست هم همین گزینه‌ها را دارد.

توجه

آی‌پی شناور باید داخل سیستم‌عامل سرور هم اضافه شود. پس از اختصاص، بخش «تنظیم این آدرس در سیستم‌عامل سرور» دستورهای ماندگار مخصوص سیستم‌عامل همان سرور را نشان می‌دهد.

DNS معکوس

در بخش «DNS معکوس (PTR)»، «ویرایش» را بزنید، «نام دامنه» را وارد کنید و «ذخیره» را بزنید. پیش از آن در DNS دامنه رکورد A (یا AAAA برای IPv6) این نام را به همین آدرس بسازید. «بازگردانی پیش‌فرض» نام پیش‌فرض دیتاسنتر را برمی‌گرداند. توضیح بیشتر در شبکه و DNS معکوس.

ویرایش و حذف

زبانه‌ی «تنظیمات» توضیحات، برچسب‌ها، محافظت از حذف و حذف را دارد. با حذف، آدرس به مخزن دیتاسنتر برمی‌گردد و دیگر قابل بازگشت نیست؛ DNS معکوس آن هم پاک می‌شود.

یادداشت

آی‌پی شناوری که به سروری اختصاص ندارد هم هزینه دارد. هزینه ساعتی است و برای IPv4 و IPv6 جداگانه قیمت‌گذاری می‌شود.

API و CLI

/floating-ips و POST /floating-ips/{id}/actions/{op} (assign، unassign، change_dns_ptr)؛ در CLI arianet cloud floating-ips. وب سرویس ابر، مرجع تعاملی و CLI.

آی‌پی الاستیک

آی‌پی الاستیک (Elastic IP) یک IPv4 عمومی است که یک‌به‌یک به سروری بدون IP عمومی ترجمه (NAT) می‌شود. سرور پشت شبکه‌ی خصوصی می‌ماند و فقط همین آدرس از اینترنت به آن می‌رسد.

چه وقت؟ وقتی سروری خصوصی باید از اینترنت در دسترس باشد (مثلاً برای یک سرویس مشخص) بدون این‌که IP عمومی مستقیم داشته باشد.

توجه

شبکه‌ی سرور باید روتر داشته باشد.

ساخت و اختصاص

«شبکه ← آی‌پی‌های الاستیک» را باز کنید و «آی‌پی الاستیک جدید» را بزنید.

1. دیتاسنتر
2. اختصاص به سرور: اختیاری؛ فقط سرورهای بدون IP عمومی در همین دیتاسنتر که شبکه‌شان روتر دارد. هر سرور حداکثر یک آی‌پی الاستیک.
3. نام، برچسب و پروژه

«ساخت آی‌پی الاستیک» را بزنید. اختصاص، انتقال، آزاد کردن، محافظت از حذف و حذف مثل آی‌پی شناور است. آی‌پی الاستیک DNS معکوس ندارد. با حذف، آدرس به مخزن دیتاسنتر برمی‌گردد و سرور متصل از اینترنت در دسترس نخواهد بود.

هزینه ساعتی است و در کادر خلاصه‌ی صفحه‌ی ساخت نوشته می‌شود.

API

/elastic-ips و POST /elastic-ips/{id}/actions/{op} (assign، unassign). وب سرویس ابر و مرجع تعاملی.

آی‌پی‌های اصلی

آی‌پی اصلی (Primary IP) آدرس عمومی خود سرور است: هر سرور ابری هنگام ساخت یک IPv4 و، اگر دیتاسنتر پشتیبانی کند، یک IPv6 عمومی می‌گیرد. این آدرس‌ها با سرور ساخته و با حذف آن آزاد می‌شوند. سرورهای بدون IP عمومی پشت روتر شبکه‌ی خصوصی کار می‌کنند و آی‌پی اصلی ندارند.

چه وقت؟ برای دیدن همه‌ی آدرس‌های عمومی سرورها در یک جا، تنظیم DNS معکوس آن‌ها یا تعویض IPv4 یک سرور.

ساخت

آی‌پی اصلی صفحه‌ی ساخت ندارد. با روشن کردن «آی‌پی عمومی IPv4» و IPv6 در بخش شبکه‌ی ساخت سرور ساخته می‌شود.

فهرست آی‌پی‌های اصلی

در منوی ابر «آی‌پی‌های اصلی» را باز کنید. جدول ستون‌های «آی‌پی»، «نوع» (IPv4 یا IPv6)، «سرور»، «DNS معکوس»، «دیتاسنتر» و «برچسب‌ها» را دارد. فهرست را با جستجو (آی‌پی، نام، DNS معکوس، سرور یا برچسب)، دیتاسنتر و نوع فیلتر کنید. نام سرور به زبانه‌ی شبکه‌ی همان سرور می‌رود.

DNS معکوس

دکمه‌ی «DNS معکوس» ردیف را بزنید، «نام دامنه» را وارد کنید و «ذخیره» را بزنید؛ «بازگردانی پیش‌فرض» نام پیش‌فرض دیتاسنتر را برمی‌گرداند. پیش از آن در DNS دامنه رکورد A (یا AAAA برای IPv6) این نام را به همین آدرس بسازید. برای برخی رنج‌ها پیام «تنظیم reverse DNS برای این رنج آی‌پی فعلاً امکان‌پذیر نیست.» نمایش داده می‌شود و دکمه غیرفعال است.

تغییر IP

کنار IPv4 هر سرور دکمه‌ی «تغییر IP» است (همان کار زبانه‌ی شبکه‌ی سرور). پنجره‌ی «تغییر آی‌پی IPv4» آدرس فعلی و هزینه را نشان می‌دهد: تعویض یا رایگان است (با تعداد تعویض رایگان باقی‌مانده) یا هزینه‌ای دارد که فقط پس از انجام موفق از کیف پول کسر می‌شود؛ در این حالت عبارت تأیید را وارد کنید.

توجه

• یک IPv4 تازه از همان دیتاسنتر به سرور داده می‌شود و آدرس فعلی آزاد می‌شود.
• سرور روشن برای گرفتن آدرس تازه یک بار راه‌اندازی مجدد نرم می‌شود؛ سرور خاموش آدرس را در روشن شدن بعدی می‌گیرد.
• DNS معکوس آدرس فعلی پاک می‌شود. IPv6، آی‌پی‌های شناور و فایروال‌ها تغییری نمی‌کنند.

حذف و هزینه

آی‌پی اصلی جدا حذف نمی‌شود و با حذف سرور آزاد می‌شود. IPv6 رایگان است. هزینه‌ی IPv4 (اگر در آن دیتاسنتر قیمت داشته باشد) در خلاصه‌ی ساخت سرور و زبانه‌ی «هزینه‌ها»ی سرور با عنوان «آی‌پی عمومی IPv4» نوشته می‌شود.

API

GET /primary-ips، GET/PATCH /primary-ips/{id} (PATCH برای نام، برچسب‌ها و پروژه) و POST /primary-ips/{id}/actions/change_dns_ptr. وب سرویس ابر و مرجع تعاملی.

اسنپ‌شات‌ها

اسنپ‌شات یک کپی کامل از دیسک سرور در یک لحظه است و تا وقتی حذفش نکنید (حتی پس از حذف سرور) می‌ماند. از آن سرور جدید می‌سازید یا یک سرور را به آن برمی‌گردانید.

چه وقت؟ پیش از تغییرات مهم (ارتقای سیستم‌عامل، نصب نرم‌افزار)، یا برای ساخت چند سرور مشابه.

ساخت اسنپ‌شات

«ذخیره‌سازی ← اسنپ‌شات‌ها» را باز کنید و «اسنپ‌شات جدید» را بزنید (یا از زبانه‌ی «اسنپ‌شات» صفحه‌ی سرور).

1. سرور: سرورهای در حال ساخت، در حالت نجات یا قفل‌شده قابل انتخاب نیستند.
2. نام و توضیحات: اختیاری؛ اگر نام خالی بماند، نام سرور و زمان ساخت گذاشته می‌شود.
3. هزینه: «هزینهٔ هر گیگابایت» در ماه و ساعت، و سقف هزینه برای حجم دیسک سرور.

«ساخت اسنپ‌شات» را بزنید. کپی بسته به حجم دیسک چند دقیقه طول می‌کشد.

توجه

اگر سرور روشن باشد، نسخه در همین حالت گرفته می‌شود و داده‌هایی که در لحظه‌ی کپی در حال نوشته شدن‌اند (مثلاً پایگاه داده) ممکن است ناقص بمانند. برای نسخه‌ی کاملاً سالم، ابتدا سرور را خاموش کنید.

استفاده از اسنپ‌شات

• ساخت سرور جدید: «ساخت سرور از این اسنپ‌شات» را بزنید. سرور تازه در همان دیتاسنتر ساخته می‌شود و پلن آن باید دست‌کم به اندازه‌ی «حداقل دیسک برای سرور جدید» دیسک داشته باشد.
• بازگرداندن یک سرور: در زبانه‌ی «استفاده» (یا منوی ردیف «بازگرداندن یک سرور به این نسخه»)، «بازگرداندن سرور» را بزنید، «سرور مقصد» را انتخاب کنید (فقط سرورهای همان دیتاسنتر با دیسک کافی)، نام سرور را برای تأیید وارد کنید و «بازگرداندن سرور» را بزنید.

اخطار

بازگرداندن همه‌ی داده‌های فعلی دیسک سرور را پاک و با محتوای اسنپ‌شات جایگزین می‌کند. سرور روشن بی‌درنگ متوقف می‌شود. آدرس IP تغییر نمی‌کند و یک رمز root تازه ساخته و یک بار نمایش داده می‌شود.

ویرایش و حذف

نام و توضیحات را در صفحه‌ی اسنپ‌شات یا با «تغییر نام و توضیحات» در منوی ردیف عوض کنید. محافظت از حذف در زبانه‌ی «مشخصات» است. برای حذف، «حذف اسنپ‌شات» را بزنید؛ در فهرست می‌توانید چند اسنپ‌شات را انتخاب و یکجا حذف کنید (تعداد را برای تأیید وارد می‌کنید). اسنپ‌شات در حال ساخت یا محافظت‌شده حذف نمی‌شود.

هزینه

بر اساس حجم واقعی هر نسخه، ساعتی. جمع حجم و هزینه‌ی ماهانه بالای فهرست نوشته می‌شود. اسنپ‌شاتی که ساختش ناموفق باشد هزینه ندارد.

API و CLI

/snapshots و /snapshots/{id}، و GET /servers/{id}/snapshots. وب سرویس ابر و مرجع تعاملی.

پشتیبان‌گیری

پشتیبان‌گیری خودکار برای هر سرور جداگانه فعال می‌شود: هر روز یک نسخه‌ی کامل از دیسک سرور گرفته و ۷ نسخه‌ی آخر نگه داشته می‌شود؛ با رسیدن نسخه‌ی جدید، قدیمی‌ترین حذف می‌شود.

چه وقت؟ برای هر سروری که داده‌ی مهم دارد.

فعال‌سازی

صفحه‌ی «ذخیره‌سازی ← پشتیبان‌گیری» همه‌ی سرورها را با تعداد نسخه‌ها و وضعیت پشتیبان‌گیری نشان می‌دهد و بالای آن «سرورهای با پشتیبان‌گیری»، «نسخه‌های موجود»، «هزینهٔ ماهانهٔ پشتیبان‌گیری» و «سرورهای بدون پشتیبان» شمرده می‌شود. فهرست را با جستجو، دیتاسنتر و «همهٔ سرورها / با پشتیبان‌گیری / بدون پشتیبان‌گیری» فیلتر کنید.

1. ردیف سرور را باز کنید.
2. «فعال‌سازی پشتیبان‌گیری» را بزنید.

پشتیبان‌گیری را هنگام ساخت سرور یا از زبانه‌ی «پشتیبان‌گیری» صفحه‌ی سرور هم می‌توانید روشن کنید. با «پشتیبان‌گیری فوری» همان لحظه یک نسخه بگیرید؛ نسخه‌های فوری و روزانه از همان ۷ جایگاه‌اند.

بازگردانی و نگه‌داشتن نسخه

جدول نسخه‌ها نام، منشأ، وضعیت و حجم هر نسخه را دارد:

• «بازگردانی»: دیسک همین سرور با محتوای نسخه جایگزین می‌شود (هشدارها مثل بازگرداندن اسنپ‌شات).
• «ساخت سرور جدید از این پشتیبان»
• «نگه‌داشتن به‌صورت اسنپ‌شات»: نسخه به اسنپ‌شات تبدیل می‌شود، در چرخش حذف نمی‌شود و پس از غیرفعال شدن پشتیبان‌گیری یا حذف سرور هم می‌ماند؛ از آن پس جداگانه و بر اساس حجم محاسبه می‌شود.
• «حذف»: نسخه پیش از نوبت چرخش حذف می‌شود.

غیرفعال کردن

«غیرفعال کردن» را بزنید، نام سرور را وارد کنید و «غیرفعال کردن و حذف پشتیبان‌ها» را بزنید.

اخطار

با غیرفعال کردن، همه‌ی پشتیبان‌های موجود آن سرور برای همیشه حذف می‌شوند. برای نگه‌داشتن یک نسخه، پیش از آن، آن را به اسنپ‌شات تبدیل کنید.

هزینه

درصدی از قیمت پلن سرور (در حال حاضر ۲۰٪)، ساعتی. درصد و مبلغ ماهانه و ساعتی برای هر سرور در همین صفحه نوشته می‌شود. گرفتن، نگه‌داشتن و بازگرداندن نسخه‌ها هزینه‌ی جداگانه ندارد.

API

/backups، POST /backups/{id}/actions/convert و POST /servers/{id}/actions/enable_backup، disable_backup، create_backup، restore_backup. وب سرویس ابر و مرجع تعاملی.

پروژه‌ها

پروژه منابع ابری را دسته‌بندی می‌کند تا هزینه‌ی هر دسته را جدا ببینید. کیف پول و صورتحساب همچنان برای کل حساب است. هر حساب یک پروژه‌ی «پیش‌فرض» دارد.

چه وقت؟ برای جدا کردن محیط‌ها (مثلاً تست و عملیاتی) یا مشتری‌ها و دیدن هزینه‌ی هرکدام.

ساخت و انتخاب پروژه

1. «محاسبات ← پروژه‌ها» را باز کنید و «پروژهٔ جدید» را بزنید.
2. «نام پروژه» (تا ۶۴ حرف، یکتا در حساب شما) و «توضیحات» (اختیاری) را بنویسید.
3. «ساخت پروژه» را بزنید.

انتخابگر «پروژه» در منوی ابر فهرست‌ها را به یک پروژه یا «همهٔ پروژه‌ها» محدود می‌کند و «مدیریت پروژه‌ها» را هم دارد. منابع تازه در پروژه‌ای ساخته می‌شوند که در صفحه‌ی ساخت انتخاب کنید.

مصرف، منابع و انتقال

در فهرست پروژه‌ها، هر پروژه تعداد منابع و این دکمه‌ها را دارد: «مصرف»، «منابع»، «تغییر نام» و «حذف». صفحه‌ی «مصرف» برای ماه انتخابی «جمع هزینهٔ ماه»، «هزینهٔ روزانه»، تفکیک «به تفکیک نوع» و «به تفکیک منبع» را نشان می‌دهد.

برای بردن یک منبع به پروژه‌ی دیگر، در صفحه‌ی آن منبع «انتقال به پروژهٔ دیگر» را بزنید، «پروژهٔ مقصد» را انتخاب کنید و «انتقال» را بزنید. منابع وابسته (مثلاً دیسک‌های وصل به یک سرور) در پروژه‌ی خودشان می‌مانند.

حذف

فقط پروژه‌ی خالی حذف می‌شود؛ ابتدا منابع آن را حذف یا به پروژه‌ی دیگری منتقل کنید. پروژه‌ی پیش‌فرض حذف نمی‌شود. پروژه هزینه‌ای ندارد.

API

فهرست‌های وب سرویس پارامتر project_id را می‌پذیرند و PATCH هر منبع پروژه‌ی آن را عوض می‌کند. فهرست‌ها، برچسب‌ها و پروژه‌ها را ببینید.

محدودیت‌ها

«محاسبات ← محدودیت‌ها» سقف هر منبع را که حساب شما در هر دیتاسنتر می‌تواند داشته باشد، با مقدار مصرف‌شده، نشان می‌دهد. سقف‌هایی که مخصوص حساب شما تنظیم شده‌اند برچسب «اختصاصی» دارند. اگر به سقف برسید، صفحه‌ی ساخت آن منبع پیام می‌دهد. برای افزایش سقف، تیکت پشتیبانی بفرستید. API: GET /limits.